dimecres, 3 de febrer de 2010

luònh

“Luònh, luònh... Es d’enlai que tòrne. D’un país que jamai auriái pas cresegut qu’existiguèsse. E pasmens èra pas sòmi. Pas per ieu. Èra la vida veraia. Ni que, de segur, tot se debanèsse en defòra dau mond materiau. Enlai i passère lo temps d’una existéncia, comola de passions, de meravilhas, de paurs.

Tornère a la vida amb aqueles impossibles sovenirs, inamorçables, tant intenses qu’èran mai verais que çò que vesiái e qu’entendiái. Aviái cresegut de viure en plena luciditat aqueles viatges calucs au fons de la terror e de l’embelinament. “



fragment del llibre Luònh. de Joan-Frederic Brun


5 comentaris:

aicimai ha dit...

AH! Las pròsas polidas e embelinairas de Joanfre Lavotzdelpoble nos son mai qu'indispensablas.
òsca!

Manuel Ballester ha dit...

Oc.

marino joan gaspar ha dit...

oidà!
e oi!

janfrevotzdelpòblecercatzlolopòble es indispensable. Es ben per aquò que l'Inimitable e Inmense Grand Autor Marino Crespo dins çò qu'es lo pus bèl e pus grand Roman jamai escrih enlengonostro, vòli parlar del Roman de Flora Chan (http://totaquo.blog.free.fr/index.php?pages/lo-roman-de-flora-chan-%28seguida%29), li a reservat una plaça de tria dins l'episòdi 46en d'aquela istòria la pus bèla del Mond conegut -e tanben dels Monds desconeguts que demòran a inventar-.
òsca la clòsca e tindatz campanas!
Ciao viva e Flora Chan for ever!

ps : ça que la i tant mateix Janfré es pas Jaufre. Es son luònh demòra luènh de Tripòli.

JG Crespo

Leo Mercado ha dit...

Ayyyyy.... me gusta todo; y no entiendo nada.
Jajajaja.
Beso.

jf brun ha dit...

Es un messatge criptat et occitan: Flora Chan es una misteriosa occitana que d'unes escrivans coma l'autor de "Luònh" an rescontrada antan au fons dau diliri.

Mas abans de grameciar Flora Chan volriái subretot grameciar nòstra cara Anna Hernandez Turné de me far figurar au mitan de "Magnòlia en mà"