dilluns, 2 de juliol de 2007

mots

una fuelha de cèl

que s'enfonilha...

s'i rebaton

lo papièr marmusat de las fonts

e los nòstres crids basaltics...

uòu premonitòri

dels nòstres quites cèls de fuelha

aqueles que furgam d'escondon

al dintre dels nòstres caps,

a la lampa frostidissa,

tot de membranas e de croissir...

cèls nòstres, gafètas de nòstras belugas

que de longa van en faissa,

tufòtas aganidas de calabrun...


e me venguèron los mots de l'Anna

dins aquel tot blu que m'escalha

èrsas de cèl

dins las miàs danças de pèira

ont las flors m'eran pas qu'esitacions

e pregarias rosegadas

èrsas e èrsas, e ritmes

dels cèls e dels vèls

a ras de las miàs sasons

a ras del meu plòure

a ras...

los seus mots,

uelhs banhats de saba

montant lo cèl de las fonts,

petròli amassat de las femnas

dins las ersas internas de las ròsas,

plural de marmuses e de pèls

que tendrai de longa en restanca,

aberador dels meus silencis d'auratge.


Poèma a l'Anna ... "Los mots de l'Anna" de Jean-François Mariot